!!!فقط یکی

ازم پرسید : چقدر منو دوست داری؟

گفتم : يكي ... گفت : چرا فقط يكي؟

جواب دادم : آخه من فقط يه دنيا دارم ، يه خدا دارم ، يه دوست دارم ...

منم تو رو به اندازه اين يه دونه ها دوست دارم .

هر وقت دلت گرفته بود خبرم كن تا بيام سعي نمي كنم آرومت كنم ولي قول مي دهم كه به حرفات  گوش كنم.

هر وقت داشتي گريه مي كردي خبر كن بيام سعي نمي كنم جلوي گريه كردنت رو بگيرم ولي بهت قول ميدم

كه همرات گريه كنم.

هر وقت خواستي از اينجا بري خبرم كن تا بيام سعي نمي كنم جلوي رفتنت رو بگيرم ولي بهت قول ميدم كه

پا به پات بيام.

هر وقت كه بهم احتياج داشتي خبرم كن تا بيام اگر نيومدم بودن كه ديگه مردم

تو شيشه عمر مني ،مواظب خودت باش

به قلب خود سنگ نزني،مواظب خودت باش

هواي آسمون من نفس بكش هميشه

برگ درخت قلبمي،تن نمي دم به تيشه

بهانه فرداي من هميشه تا ابد باش

به فكر دل سپردن لحظه ي امشبت باش

روح ترانه هاي من ،برقص تا فصل آواز

نگاه نكن به ديروز ،تا برسيم به پرواز

دوتا دستام يه هديه ان براي سايبان تو

اي تو صداي دريا،مهتاب اين شب تار

زمزمه هاي عاشقي بزن با سيم گيتار

هميشه تو ترانه هام،تو آخرين بيت مني

هميشه يادت بمونه ،تو شيشه عمر مني

                                   مي روم خسته و افسرده و زار  

                                        سوي منزلگه ويرانه خويش

                                   به خدا مي برم از شهر شما

                                    دل شوريده و ديوانه خويش

                                    ميبرم تا كه در آن نقطه دور

                                 شستشويش دهم از رنگ گناه

                                شستشويش دهم از لكه عشق

                                 زين همه خواهش بي جا وتباه

                                  مي برم تا ز تو دورش سازم

                                    ز تو اي جلوه اميد محال

                                 مي برم زنده به گورش سازم

                                  تا از اين پس نكند ياد وصال

                               ناله مي لرزد . مي رقصد اشك

                                     آه بگذار كه بگريزم من

                                 از تو اي چشمه جوشان گناه

                                 شايد آن به كه بپرهيزم من

                                  به خدا غنچه شادي بودم

                             دست عشق آمد و از شاخم چيد

                                شعله آه شدم صد افسوس

                                كه لبم باز بر آن لب نرسيد

                                عاقبت بند سفر پايم بست

                             مي روم خنده به لب خونين دل

                              مي روم از دل من دست بدار

                                 اي اميد عبث بي حاصل

اگه يکي رو ديدي که وقتي داري رد مي شي بر مي گرده و نگات مي کنه بدون براش مهمي

اگه يکي رو ديدي که وقتي داري ميوفتي بر مي گرده و با عجله مي ياد سمتت بدون براش عزيزي

اگه يکي رو ديدي وقتي داري مي خندي بر مي گرده و نگات مي کنه بدون واسش قشنگي

اگه يکي رو ديدي وقتي داري گريه مي کني بر مي گرده و مياد باهات اشک مي ريزه بدون دوست داره

اگه يکي رو ديدي وقتي داري با يکي ديگه حرف مي زني ترکت مي کنه بدون عاشقته

اگه يکي رو ديدي وقتي داري ترکش مي کني برات فقط سکوت مي کنه بدون ديوونته

اگه يکي رو ديدي که ازنبودنت داغون شده بدون براش همه چي بودي

اگه يکي رو ديدي که يه روز از بي تو بودن مي ناله بدون بدونه تو مي ميره

اگه يکي رو ديدي که بعد رفتنت لباس سفيد پوشيده بدون بدون تو مرده

اگه يه روز ديديش که يه گوشه افتاده و يه پارچه سفيد روش کشيدن بدون واسه به خاطر تو مرده...

سلام خوب بيدين ؟؟

لطفا نظر زور وديد

بود سوزي در آهنگم خدايا !

تو ميداني كه دلتنگم خدايا !

دگر تاب پريشاني ندارم

نه از آهن ،نه از سنگم خدايا!

دلت را به كسي بسپار كه لياقت داشته باشه

نگاهت را به كسي بدوز كه قلبش براي تو بتپه

چشمانت را با نگاه كسي آشنا كن كه زندگي رو درك كنه

سرت را رو شانه  هاي كسي بذار كه از صداي تپشهاي قلبت تو را بشناسه

آرامش نگاهت را به قلبي پيوند بزن كه بي ريا باشه

لبخندت را نثار كسي كن كه دل به زمين نداده باشه

روياهايت را با چهره كسي تصور كن كه  زيبايي رو احساس كنه

چشم به راه كسي باش كه براي تو انتظار كشيده باشه

عاشق باش !اما عاشق كسي كه تك ،تك سلول هايش تقديس عشق رو درك كند

شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد

فريبنده زاد و فريبا بميرد

شب مرگ تنها نشيند به موجي

رود گوشه اي دور و تنها بميرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

كه خود در ميان غزلها بميرد

گروهي بر آنند كاين مرغ شيدا

كجا عاشقي كرد ، آنجا بميرد

شب مرگ از بيم آن جا شتابد

كه از مرگ غافل شود تا بميرد

چو روزي ز آغوش دريا بر آمد

شبي هم در آغوش دريا بميرد

تو درياي من بودي آغوش وا كن

كه مي خواهد اين قوي زيبا بميرد

ازم پرسيد به خاطر كي زنده هستي؟

با اينكه دوست داشتم با تمام وجود داد بزنم (بخاطر تو) بهش گفتم: (بخاطر هيچكس)

پرسيد :پس به خاطر چي زنده هستي؟ با اينكه دلم داد ميزد (به خاطر تو ) با يه بغض غمگين بهش گفتم

(بخاطر هيچي)

ازش پرسيدم: تو به خاطر چي زنده هستي؟ در حالي كه اشك تو چشماش جمع شده بودگفت:

به خاطر كسي كه به خاطر هيچ زنده هست.

جوان ثروتمندي نزديك بزرگي رفت و از او اندرزي براي زندگي نيك خواست . آن مرد او را كنار پنجره برد وپرسيد :

پشت پنجره چه مي بيني؟

آدم هايي كه مي آيند و مي روند و گداي كوري كه در خيابان صدقه مي گيرد.

بعد آينه بزرگي به او نشان داد و باز پرسيد :

در اين آينه نگاه كن و بعد بگو چه مي بيني.

خودم را مي بينم .

ديگر ديگران را نمي بيني! آينه و پنجره هر دو از يك ماده ي اوليه ساخته شدنده اند، شيشه.

اما در آينه ، لايه نازكي از نقره در پشت شيشه قرار گرفته و در آن چيزي جز خود را نمي بيني.

اين دو شيء شيشه اي را با هم مقايسه كن. وقتي شيشه فقير باشد ، ديگران را مي بيند و به آنها احساس

محبت مي كند . اما وقتي از نقره(يعني ثروت) پوشيده مي شود ، تنها خودش را مي بيند .

تنها وقتي ارزش داري ، كه شجاع باشي و آن پوشش نقره اي را از جلو چشم هايت بر داري، تا بار ديگر

بتواني ديگران را ببيني و دوستشان بداري.

دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد

داستان غم پنهاني من گوش كنيد

قصه ي بي سر و  ساماني من گوش كنيد

گفت و گوي من حيراني من گوش كنيد

شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا كي؟

سوختم ،سوختم اين راز نهفتن تا كي؟

روز گاري من ودل ساكن كويي بوديم

ساكن كوي بُت  عَربده جويي بوديم

عقل و دين باخته ، ديوانه ي رويي بوديم

بسته ي سلسله ي سلسله مويي بوديم

كس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود

يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

نرگسِ غمزده زنش اين همه بيمار نداشت

سُنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت

اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت

يوسفي بود،ولي هيچ خريدار نداشت

اول آن كس كه گرفتار شدش من بودم

باعـث گرمـي بازار شدش مـن بودم

عشق من شد سببِ خوبي و رعنايي او

داد رسوايي من ،شهرتِ زيبايي او

بس كه دادم همه جا شرح دلارايي او

شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او

اين زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

كي سرِ برگِ منِ بي سر و سامان دارد؟

من خـدا را ديـدم؛ من خـدا را در چـشـمان مادري كه با لبخندي شـيرين به كـودك به خواب رفـته خود

مي نگريـسـت ديدم.

 من خدا را ديدم؛ من خدا را در صـداي دل نـشـيـن خـِـش خـِش جاروي رفـتگـر كوچه كه با كار خورشيد كار

 خود را آغـاز كرد، ديدم

من خـدا را ديـدم؛ من خـدا را در چـشـمان مادري كه با لبخندي شـيرين به كـودك به خواب رفـته خود

 مي نگريـسـت ديدم.

 من خدا را ديدم؛ من خدا را در صـداي دل نـشـيـن خـِـش خـِش جاروي رفـته گـر كوچه كه با كار خورشيد

 كار خود را آغـاز كرد، ديدم. 

من خدا را ديـدم؛ من خدا را در صـداي گرم بـنـايي كه آجـر روي آجـر مي گـذاشـت و آواز خـوشـي مي خوانـد

ديدم.

من خدا را ديدم ؛ من خدا را در چـراغ نور بالاي ماشـيـنـي كه براي سلام به ماشـيـن دوسـت لحظه اي

 روشـن و خاموش شـد ديدم.

من خدا ديـدم؛ من خـدا را دردسـتان كـسـي ديـدم كه وقـتـي باران مي آمـد، دستان خود را باز كـرده بود و از

 شادي فـرياد مي زد.

و مـن خـدا را ديـدم؛ من خـدا را در صـدايي كه از زيبايي خـوانـدن شـعـري دلكـش مي لرزيد، ديـدم.

ومـن خـدا را نـيـك بـديـدم؛ آنـچـنـان ديـدم كه گـل آفـتـابـگـردان خـورشـيـد را مي بـينـد .... آري اي دوسـت

 خوبم، و من خدا را در زيـبـا ترين جـلـوه ديدم: من او را در دسـتـان دو عـاشـق ديـدم كه دسـت يـكـديـگـر

 را از عـشـق گـرفـته بودنـد و به هم مي گـفـتـنـد: عـشـق مـن

(اين متن رو يكي از دوستان لطف كردن  فرستادن)

بیا دست به دست من باش
تو همیشه یار من باش
تو شروعی نه یه پایان
بیا پایان غمم باش ؛
غم بی عشقی عزیزم !
خدا خواسته من نمیرم
بمونم تا تو بیایی
عشقُ از تو یاد بگیرم ؛
تو زدی غمُ شکستی
دلم ُ به عشقت بستی
من ُ از خودم گرفتی
نمی دونم ! تو کی هستی ؟ ؛
تو یه عشق آسمونی
قدر دنیا ، مهربونی
نمی تونم بی تو باشم
بگو که پیشم می مونی ؛
اگه تو بری ، میمیرم
بخّدا دروغ نمی گم ،
فکرشم برام یه مرگه
تو بمون برات می میرم ؛
دل من مهم که نیستش  خدا
هر چی که بخواد همونه
اگه تو بمونی خیر ِ ،
تو بری قسمتمونه ...

 به كرم سبز بينديش . بيش تر زندگي اش  را روي زمين مي گذراند، به پرندگان حسد مي

ورزد و از سرنوشت و شكلِ كالبدش خشمگين است.

مي انديشد: من منفورترينِ موجوداتم ؛ زشت، كريه، و محكوم به خزيدن بر روي زمين

اما يك روز مادر طبيعت از كرم ميخواهد پيله اي بتند . كرم يكه ميخورد ... پيش از آن هر گز

پيله نساخته . گمان ميكند بايد گور خود را بسازد ، و آماده مرگ مي شود. هر چند از زندگي خود

 تا آن لحظه ناخشنود است، به خدا شِكوه مي برد: خدايا، درست زماني كه سرانجام به همه چيز

عادت كردم ، اندك چيزي را هم كه دارم ، از من مي گيري.

خود را نوميدانه در پيله حبس مي كند و منتظر پايان مي ماند.

چند روز بعد ، در ميابد به پروانه اي زيبا تبديل شده  .

مي تواند به آسمان پرواز كند و بسيار تحسن اش كنند . از معناي زندگي و برنامه هاي خدا شگفت زده است.

سلام به جاي اينكه بگم اميدوارم شاد و موفق باشيي يه نصيحت خوب بهت ميگم دوست داري

گوش كن دوست نداري هم گوش نكن.

ولي با اين حال!!!

هميشه و هميشه در انتخاب دوست سعي كن بهترين رو انتخاب كني گرچه ديگه بهترين

نيست و سعي كن هميشه برگ برنده در دستان مهربان تو باشد!!

((دوست داشتن كسي كه سزاوار دوستي نيست اسراف در محبت است))

ما نياز مند عشقيم. عشق مشقي است سرشت انساني است، به همان اندازه خوردن، نوشيدن

 و خفتن . گاهي به هنگام تماشاي يك غروب زيبا خود را كاملا تنها ميابيم و مي انديشيم :اين

 زيبايي اهميت ندارد، چون كسي را ندارم تا در اين زيبايي با او سهيم شويم.

 در چنين مواقعي بايد بپرسيم: چند بار نثار كردن ِ عشقمان را از ما خواستن و ما امتناع كرده ايم؟ چند بار

 از نزديك شدن به كسي و گفتن آنكه دوستش داريم، ترسيده ايم؟

 از تنهايي حذر كنيد. به اندازه خطر نكات ترين داروهاي مخدر خطر ناك است. اگر غروب ديگر

براي شما معنايي ندارد ،فروتن باشيد و به جستجوي عشق برخيزيم. بدانيد كه همچون

بقيه ي بركتهاي روحاني ،هر چه بيشتر حاضر به بخشش باشيم ، بيشتر دريافت ميكنيم.

دلم هواي نـوشـتن کرده بود امشب ... باد و باراني بود اندرون دلم ... و صداي چند کلاغ و جيرجيرک ...

کاغذي و قلمي و کرور کرور دل براي نوشتن ! خوب ... براي که بنويسم حالا ؟ تازه ، براي کسي هم که

بنويسم ، چه کسي ببرد برايش ؟! يادم آمد ... آدم براي خدا چيزکه بنويسد و بگذارد زير فرش ، خدا خودش

برمي دارد ... ! پرشدم از شوق براي نوشتن ... دراز کشيدم روي زمين و دستي زير چانه و دستي بر روي

 کاغذ ! نوشتم

معشوق صبور من ... مي فهمم که شب ها وقتي غرق مي شوم در خواب ، مي آيي به پيشم ! دستت را حس

 مي کنم که روي پيشاني ام دانه هاي شبنم مي کارد ، رد بوسه ات هم مي سوزاند لبم را تا صبح مثل آتش ...

داغ و مثل آب ... شفـاف، اگر تو نبودي "تو" معني نداشت ! تو تمام " توي" مني ...

مطلوب من ... سرم را گاهي بگير بين بازوانت ! مرا به آغوش بکش ... نکند يادت برود که سخت نيازمند

 توام ! من اگر يادم برود تقصير توست که يادم نمي اندازي تو بايد مرا باور کني ! از تمام خواستن هايم ! تو

 خيلي خوبي ! براي کسي که دوستت دارد و براي کسي که يادش رفته دوستت دارد

نامه را تا کردم و سراندم زير گوشه فرش خدا خودش ياد دارد کاش جوابش را بدهد ندهد

هم مي دانم که مي خواند چقدر خوب است آدم کسي را داشته باشد ...